آرمـــــــــــــــــــان

من زبان فارسی را بهتر از ترکی بلدم. دایره لغاتم در فارسی به وضوح بیشتر از ترکی است. آموزش َم به زبان فارسی بوده. تعداد کتاب هایی که به زبان فارسی خوانده ام بی نهایت بار بزرگ تر از تعداد کتاب هایی است که به زبان ترکی خوانده ام. 6 سال است (بود) که با آدمهای دور و برم به فارسی صحبت کرده ام. فارسی را شاید تا 2 برابر سریعتر از ترکی صحبت می کنم. تاثیر گذاری ام با زبان فارسی به وضوح بهتر است و... و... و... ولی نمی دانم این روزها که سعی می کنم وقتی با مردم انگلیسی صحبت می کنم سرعت بالاتری داشته باشم گاهی ناخودآگاه لغتی را به جای اینکه به انگلیسی بگویم به زبان خودم می گویم و در تمامی موارد آن لغت را به ترکی گفته ام!

از بین خبر‌های خوشی که در این چند وقت شنیده‌ام بهترین َش همین دیروز بود که مطلع شدم: موفق شده‌َم درس تربیت بدنی 2 را با نمره 13 پاس کنم؛ و این گام بزرگی است در جهت فارغ‌التحصیلی.

روی دیوار با اسپری مشکی رنگی نوشته بود: "هیش کی منو دوس نداره"
زیرش هم نوشته بود: "محمد"
فکر کنم الان وبلاگ‌نویسی چیزی شده...

پی‌نوشت: راست َش جرأت نکردم موبایل‌َم را از جیب‌َم در بیارم عکس بگیرم؛ آخه از آن محله‌های ِ خفن بود، از همان‌هایی که دیوار  ِ خونه هم "ناموس" به حساب می‌آد.

با دوستی در کانادا چت می‌کنم:

- اونجا سر کلاس‌های ِ حل تمرین مشکل زبان نداری!؟
- ببین رفیق! در 3 حالت حرف‌های ِ طرف رو نمی‌فهمی: 1- نـِی‌تیو باشه، 2- چینی باشه، 3- لباس ِ سینه‌باز پوشیده باشه!

دیروز با یکی از آشنایان برای ِ انجام کاری تماس گرفتم، متاثر از پدیده‌ی ِ جوگیری پای تلفن (و +)، شروع ِ مکالمه این‌طوری از آب دراومد:
من: سلام آقای ِ ***(ایشون)
ایشون: سلام آقای ِ ***(من)
من: خیلی ممنون، شما خوب هستید؟
.
.
.

آخر/اول ماه که می‌شود، این سیستم یک‌پارچه‌ی ِ بانک‌ها (شتاب)، به طور کامل‌َن یک پارچه و منسجم، می‌رود به روستایی در شمال ِ کشور! چند وقت پیش (آخر ماه) کار َم به این عابربانک‌های ِ عزیز کشید! بعد از کلی «متاسفانه این دستگاه قادر به ارائه‌ی ِ سرویس نمی‌باشد» و «ای دهن ِت سرویس» یک عدد از این ATM ها گیر آوردم که بسی قادر و توانا بود. اگر خوش‌شانس باشی تنها از ATM ای که مربوط به همان ِ بانک ِ کارت َت است می‌توانی پول بگیری؛ جلوی َش صف ِ ۷ - ۸ نفره‌ای بود، و من پشت ِ مرد ِ جوانی ایستادم. این دوست ما خیلی عجله داشت، ۲ تا دختر خانم هم جلوی ِ ایشان بودند که اصل‌َن عجله‌ای نداشتند. مرد جوان هم با روابط ِ عمومی ِ فوق العاده قوی (!) سعی می‌کرد توجه دختران جوان را به خود جلب کند. {از اون ور!} خلاصه هی ِ «خانم عجله کن، اگه نمی‌تونی پول بگیری، برو کنار یکی دیگه بگیره» از طرف ِ این آقا، و هیِ «وییشش» و «خفه شو ایکبیری» {توی ِ دلشان!} از طرف ِ دختر خانم‌ها. بلخره خانم‌ها از گرفتن پول ناامید شدند، و قهرمان داستان ِ‌ما، پا پیش گذاشت و فرمود: «وایستا ببین چطوری پول می‌گیرن!» (!). خلاصه با کمی جوادبازی {کوبیدن روی ِ صفحه‌یِ دستگاه یا فشردن دکمه‌ها به روش ِ هکری!} این آقا شروع به نشان دادن ِ مهارت ِ خودشون در انجام این کار ِ ناممکن کردند {اگر می‌تونست، واقع‌َن استحقاق ِ «شماره تلفن» از طرف دختر خانم‌ها رو داشت!} ولی... «رمزی که وارد کردید اشتباه است، لطفا دوباره وارد کنید». خلاصه آدرنالین ِ بالا در خون ِ قهرمان ِ داستان ِ ما اجازه نداد که رمز رو درست وارد کنه و دستگاه هم سنگ‌تمام گذاشت و کارت ِش رو خورد! دختر خانم‌ها هم که کنار ایستاده بودند، آی‌ی حال کردن، آی‌ی حال کردن، «دیدم چطوری پول گرفتی!» و رفتند. مرد جوان هم یک کارت‌مانندی از جیب َش درآورد و پشت سرشان داد میزد: "رمز ِ کشاورزی‌مو وارد کردم... این کارته مال ِ صادرات بود..." خلاصه سوژه‌ای شده بود برای ِ خنده‌ی ِ مردم، خدا مادر ِ این سیستم ِ شتاب را بیامرزد (!) {و حتی پدر ِش رو!} که دل مردمی رو شاد کرد.
و این بود عاقبت ِ «قیف اومدن» جلوی ِ دختر خانم‌ها!
قصه‌ی ِ ما به سر رسید، آرمانه به پول ِش نرسید!

پی‌نوشت: یک بار، تابستان ِ ۸۲، نمی‌دانم چه کاری در اداره‌ی ِ پست داشتم؛ متصدی ِ کار، خانم جوانی بودن و من هم جوانی خام! خلاصه اتفاق ِ مشابهی برای ِ خودم افتاد که باشه برای ِ بعد... {هیچی دیگه، خلاص َش میشه اینکه: «قمپز» در کردیم، ضایع شدیم!}

در طول دوران دانشجویی َم هیچ وقت به اندازه‌یِ امروز احساس ِ حماقت نکرده بودم. فکر َش را بکنید، ۷ صبح بر تمامی تنبلی‌های ِ تعطیلات ِ عید غلبه کنی، بیدار شوی، بروی دانشگاه، و بین ۱۲۰ نفر دانشجوی ِ درس ِ کارگاه، تنها تو باشی که سر کلاس آمده‌ای!*
*: علاوه بر احساس حماقت، احساس ِ «تولدی دوباره» هم داشتم! یعنی احساس کردم یک چیز تو مایه‌های ِ ورودی ِ‌۸۷ یا ۸۸ هستم!

آقا عجب اخباری است این اخبار ِ "علمی-فرهنگی-هنری"!. دیروز، بازهم به طور اتفاقی، خبر ِ عجیبی از این مجموعه‌ی ِخبری شنیدم: «دانشمندان موفق شدند با ساختن ِ نوع جدیدی از میکروسکوپ‌های ِ الکترونی از تک اتم‌ها عکس رنگی بگیرند»!. یک سری تصاویر هم نمایش داد؛ که من چیزی سر در نیاوردم.
پی‌نوشت: ولی حاضرم شرط ببندم، اگر محتویات ِ این تک اتم‌ها در "عکس" مشخص باشد، الکترون‌ها آبی رنگ هستند، پروتون‌ها قرمز، نوترون‌ها هم سفید!.

تا همین ۲ ماه پیش، خرید اینترنت ADSL برای ِ من تقریب‌َن ۵۲۰ هزار تومان در ماه تمام می‌شد(!) باور کنید! ۲۰ هزار تومان هزینه‌ی ِ ماهانه‌ی ِ اشتراک اینترنت و تقریب َن ۵۰۰ هزار تومان هزینه‌ی ِ اجاره کردن* یک عدد منزل در بالاتر از خیابان آزادی که مراکز مخابراتی آن نزدیکی‌ها تحت پوشش ِ ADSL یکی از شرکت‌ها باشد.(D:) خوشبختانه همین چند وقت پیش یکی از شرکت‌ها به فکر فقیر فقرای ِ پایین شهری هم افتاد و این مرکز تلفن ما را هم تحت پوشش قرار داد. قرار است از ۱۴ ُم همین‌ ماه صاحب ِ اینترنت "پر سرعت" بشوم! ۱۶ کیلوبایت بر ثانیه! آی اگه یه کم بیشتر بود...


*: من الان دوماد سرخونه‌ام. ترکیبی از فواید زن گرفتن است و سنگ پای ِ قزوین!. اینترنت مفت! مقایسه کنید، ۵۲۰ هزار تومان کجا، ۲۰ هزار تومان کجا!

در پی ِ "برودت هوا" و بارش ِ شدید برف جمع کثیر ای از دوستان ِ ساکن در "بلاد ِ کفر" جویای ِ حال بنده شده اند. بر آن شدیم که خبر زنده بودن ِ خود و دیگر بازماندگان را به اطلاع رسانده و "ماوقع" را از زاویه ی ِ دیگری - یعنی از جنوب ِ شهر تهران – شرح دهیم تا شفاف سازی های ِ لازم به عمل آید!
اینجا هوا بس نا جوان مردانه سرد است؛ در واقع آنچه که سرد است این شوفاژ لعنتی ِ کنار ِ بنده است که سهم َش در گرم کردن ِ اتاق از سی. پی. یو ی  ِ کامپیوتر َم کمتر است!. حقیقت را بخواهید هم اکنون که من از پنجره بیرون را نگاه می کنم هیچ چیزی نمی بینم! زیرا که پنجره های ِ اتاقمان را با کمک ِ نایلون(یا لایلون به ترکی) دو جداره کرده ایم و به جز خورشید ِ بعدازظهر چیز دیگری قابل ِ تشخیص نیست.
در پی ِ وقایع اخیر، دولت جدید، که ید ی در تعطیل کردن دارد (همان طور که یدی در تعطیل بودن دارد)، همین طور دارد به دانش آموزان ِ تهرانی حال می دهد! امروز دانش آموزان، 6 یا 7   ُمین تعطیلی خود را سپری می کنند و آمار  ِ دانش آموزانی که در پی ِ تعطیلی های ِ امتحانات ِشان از فرط خوشحالی دست به خود کشی زده اند از هزاران تن تجاوز می کند. به همین ترتیب دانشگاه ها هم چند روزی تعطیل بوده اند.(1) ولی بنا بر خبر ِ دیشب، از امروز  تمامی دانشگاه های ِ دولتی باز است و تمامی ِ واحد های ِ دانشگاه آزاد ِ اسلامی تا اول ِ بهمن ماه تعطیل است. تحلیل گران ِ مسائل "آزاد-سراسری" بر این باور َند که در این هوای ِ سرد- که سگ را میزنی از خانه اش بیرون نمی رود- حضور ِ دانشجویان ِ سراسری سر امتحان های ِشان نشان از ایمان و خود باوری ِ آن ها دارد. بعضی از منتقدان هم می گویند این موضوع توهینی آشکار بر دانش آموختگان ِ آزاد است که آنها را سوسول تلقی کرده اند!
با سرد شدن ِ هوا فشار ِ گاز، آب، برق و تلفن افت شدیدی پیدا کرده است و صدا و سیما دارد خود َش را جر می دهد (یا همان قارچ می خورد به ترکی) که آآآی ملت، کم مصرف کنید. به خاطر بارش ِ شدید برف، تردد ِ sms ها هم به سختی و تنها با زنجیر چرخ مقدور است. قیمت ِ یک جفت لاستیک ِ یخ شکن، یک شبه از 150 هزار تومان به 210 هزار تومان افزایش یافته و زنجیر چرخ هم  در سر ِ گردنه به 80 هزار تومان به فروش می رسد.
برخی آگاهان هم معتقد َن که این حوادث توطئه ی ِ آمریکا بوده است؛ و در واقع آن قسمتی از لایه ی ِ اوزون که پاره شده بود را همین آمریکایی ها پاره کرده اند و آورده اند بالای ِ سر ِ ایران لایه ی ِ اوزون را دو لایه کرده اند! در همین حین، از قطب ِ جنوب خبر داده اند که در پی ِ گرم شدن ِ هوا، پنگوئن های ِ سلطان، مهاجرت ِ خود را به مناطق ِ سردسیرتر من جمله تبریز و اردبیل آغاز کرده اند. خبر گزاری های ِ مستقل هم خبر داده اند که این پنگوئن ها پلاکارد های ِ ضد آمریکایی حمل می کنند و شعار می دهند: "هوای ِ سرد حق مسلم ِ ماست"!

در ایران 415 هزار خودروی ِ گاز سوز وجود داره، در حالی که تنها 300 جایگاه گاز فعال هستند(1). با این دو عدد یک مقدار ضرب و تقسیم انجام بدید؛ به نتایج ِ جالبی می رسید.
پ.ن1: راننده تاکسی ای می گفت: 3 ساعت کار می کنیم، 3 ساعت توی ِ صف ِ گاز هستیم.
پ.ن2: در مسیر روزانه ی ِ من به دانشگاه، در خیابان قزوین بین تقاطع ِ قلعه مرغی و سه راهی آذری یک جایگاه ِ گاز وجود داره که طول ِ زنجیر ِ خودروهایی که ظهرها جلوش صف می کشند به 400 متر می رسه.
(1) روزنامه ی ِ همشهری 19 آذر 86 صفحه ی ِ 11

اعتراف می کنم کثیف ترین کاری که در چند سال اخیر کردم نوشتن SOP بود.
پ.ن: "کثیف" رو به هر تعبیر ای که خودتون دوست دارید معنی کنید. در تمامی حالات، گزاره صادق ِ

به تازگی در تعاونی دانشگاه یک شرکت پستی شعبه ای تاسیس کرده که مرسولات ِ پستی به خارج از کشور رو با قیمت ِ مناسبی می فرسته. این روزها هم که احتمالَن حسابی بازارش داغ ِ . علاوه بر ایده ی ِ خوب(و البته بدیهی) که این شرکت در پیش قدم بودن ِ این کار داشته ، به شکل جالب و هوشمندانه ای، تبلیغ ِ این فعالیت ِ جدید ِش رو در تمامی مسیر هایی که دانشجوها برای ِ کار ِ اپلای رفت و آمد می کنند چسبونده.
پ.ن: در نمایش ِ فرآیند ِاپلای، شریف هیچ دست کمی از دانشگاه های ِ مقصد نداره؛ در محل دریافت کارنامه ی ِ انگلیسی، متصدی ِ کار اطلاعات خوبی در مورد تعداد و حتی آخرین زمان ارسال مدارک داره و بالای ِ سرتون آدرس شعبه ی ِ پستی- در چند قدمی تون- وجود داره.
پ.ن2: درس فیزیک معاصر رو در کارنامه ترجمه کردند: Today Physics ! مسئول کار مدعی بود این ترجمه رو خود ِ دانشکده انجام داده !

1- با دوستم در پارک ِ ال گلی ِ تبریز قدم می زدیم. پسرک آدماس فروشی به سمت ِمون اومد و اصرار می کرد که آدامس بخریم. "ساگگز" به ترکی یعنی آدامس؛ دوستم برای ِ خلاص شدن از اون همه اصرار فورَن دست به کار شد و بهش گفت: ببین پسر اینها اسم ِشون روشونه: "سات گز" ، که "سات" یعنی بفروش و "گیز" یعنی دختر و ادامه داد که برو سراغ دخترها. پسرک بعد از کمی اصرار وقتی کاملَن نا امید شد، با عصبانیت به من -که موهام رو از پشت بسته بودم- اشاره کرد و گفت: بیا این هم دختر !؛
2-در راه ِ برگشت به خونه دختر کوچولویی سوار بر دوچرخه در کوچه ی ِ نزدیک ِ خانه امون بازی می کرد وقتی متوجه ِ من شد در همون وضعیت دوچرخه سواری کاملَن به من-احتمالَن مو های ِ از پشت بسته ام- خیره شده بود و لحظه ای بعد به شدت با دوچرخه توی ِ جوی آب افتاد. چند لحظه صبر کردم؛ خوشبختانه به این اتفاق عادت داشت؛ بدون اینکه خم به ابرو بیاره، بلند شد، دوچرخه اش رو برداشت و با نگاهی عصبانی از من دور شد.
3-در راه تهران به اصفهان همکار ِ کسی بودم که ریش های ِ روی ِ صورت ِش دست کمی از موهای ِ سر من نداشت و همچین بگی نگی بدش نمی اومد خرخره ی ِ من رو بجو اد و به زحمت پسرَک ِ قرتی رو که عده ای از خدا بی خبر مسئول کرده بودند تحمل می کرد!
پ.ن1: قرار بود اینجا چیزهای ِ دیگه ای هم بنویسم ولی چون این نوشته رو نصفه کاره ول کردم، الان هر چی فکر می کنم یادم نمی آد چی می خواستم بگم !

چند هفته ای بود ذهنمان همه مستغرق در پرابلمی بغایت چالش بر انگیز و بسی حیاتی بود!؛ مرغ یا تخم مرغ، نه مسئله این نیست ! مسئله این است که مرغی پیدا شده که به شکل عجیبی 11 عدد تخم مرغ با وزن کاملن برابر و 1 عدد ِ دیگر با وزنی متفاوت "در" کرده است و به دلیل کمبود امکانات تنها 3 بار اجازه ی ِ وزن کردن با ترازو را دارید. پیدا کنید تخم مرغ متفاوت را !؟ پیشنهاد اینجانب آن است که ابتدا از داشتن اوقات فراغت کافی و در واقع اضافی برای حل سوال مطمئن شوید. سپس سعی کنید ابتدا مسئله را در حالتی که میدانیم تخم مرغ متفاوت وزنش از بقیه ی ِتخم مرغ ها کمتر است حل کنید. خدا را شکر که مسئله قبل از امتحانات میان ترم حل شد تا به تعداد بهانه های ِ گند زدن به امتحانات بیش از این افزوده نشود !
پ.ن: کلاسهای ِ درسی ای که مجبوراید حضور داشته باشید بهترین مکان و زمان برای حل سوال است

چند وقت پیش بخاطر تلاقی ِ دو تا از درسهام رفته بودم معاونت آموزشی ِ دانشکده ریاضی، خود ِ معاون آموزشی نبودند، آقایی پشت میز نشسته بودند که احتمالن پُستی مثل منشی داشتند. بعد از اینکه مشکل ام رو بهشون گفتم با لحنی بی حوصله و تحکم آمیز گفتند که نه نمیشه کاریش کرد و درستون حذف میشه و چرا بر خلاف مقررات رفتار می کنید و خلاصه اینکه برو بیرون حوصله تو ندارم ! بماند که من با استاد درس صحبت کرده بودم و ایشون موافقت کرده بودند که یک شنبه ها که نیم ساعت درسشون با درس بعدی من تلاقی داره کلاس رو زود تر تعطیل کنند؛ و اینکه مشکل من در نهایت حل شد؛ می خواستم در مورد این برخورد و برخوردهای مشابهی که چند بار از مسئولین ِ جاهای مختلف دیدم بنویسم. در مسئولیت هایی که فرد ناظر بر اجرای قانون ِ ،ظاهرن برای بعضی از این افراد چنین تعریف شده که کسی که می آد سراغ ما حتمن یک مشکلی داره و البته این درسته با این تفاوت که این آقایون مشکل رو چیزی مثل ایراد، خلاف یا خلاصه کاسه ای زیر نیم کاسه معنی می کنند. بنده خدایی که کارش یه این آدمها بیفته اگر بتونه پیش داوری ِ احمقانه ی ِ اینها و در پی اون رفتار بی ادبانه شون رو تحمل کنه حتمن با دیدن رویکرد ِشون برای حل مشکل موجود از کوره در میره ! یا اینکه مثل من روز به روز افسرده تر و نا امید تر میشه. من به هیچ وجه با بی قانونی موافق نیستم ولی به نظرم اینکه بشه سیستم مدیریتی ای طراحی کرد و قانون مشخصی نوشت که جوابگوی جز جز ِ نیاز های ِ مدیریتی ِ یک مجموعه ی ِ انسانی (و حتی مجموعه های ِ کوچکی مثل هم اتاقی ها در خوابگاه یا دو دوست ) باشه محال میرسه. اگر چنین می بود حتمن میشد به جای ِ این آقا یک کامپیوتر گذاشت با یک چک لیست که تخلفات مرجوعین رو بهشون متذکر بشه و البته بسیار موادبانه تر! (و احتمالن دیگر مرجوعی ای وجود نداشت!) اگر چنین قانون ِ جامعی وجود می داشت باید از مرتبه ی ِ عدد آووگادرو تبصره رو هم با خودش به دنبال می کشید. و واقعن منظورم از عدد آووگادرو بی ارتباط با مرتبه بزرگی ِ ذرات تشکیل دهنده ی ِ یک موجود زنده و پیچیدگی هاش و درجات آزادیش نیست. هیچ وقت قضیه ی ِ میان ترم درس جبر رو فراموش نمی کنم که بعد از اینکه تاریخ و زمان ِش تعیین شد استاد درس علیرغم موافقت ِ تقریبن همه ی ِ دانشجو ها حاضر به تغییر ِش نبود. اون موقع احساسم شبیه تماشای ِ این فیلم های تخیلی بود که انسان مدیریت تمام بخش ها رو در آینده به دست ماشین می سپاره و خلاصه بعد از فشار دادن ِ دکمه ی ِ قرمز دیگه نمیشه کاریش کرد!. دقیقن به خاطر پیچیدگی ِ حالات و روابط ِ موجودات زنده حتمن در کنار قانون باید یک عنصر زنده هم حضور داشته باشه. این آدم با در نظر داشتن قوانین و شرایط موجود باید با حسن نیت و تا جایی که میتونه در جهت ِ حل مشکل -و نه صرفن از سر رد کردن اون- تلاش کنه و با درک شرایط خاص ِ ارجاع کننده تصمیم گیری کنه.
شاید بگید ما که همون یه چــِندر قانون رو هم درست حسابی یا نداریم یا درست اجرا نمی کنیم ولی دقیقن به خاطر اصل افراط و تفریط حاکم بر مملکت ما بعضی مسئولین یا با بی قانونی و زیر میزی گرفتن جیغ ِ قشر مسئولیت پذیر رو در می آرن یا با کاسه ی ِ داغ تر از آش شدن. نسخه ی ِ غیر قابل تحمل تر وقتی ِ که آقای ِ پشت میز نشسته به تنها چیزی که فکر می کنه این باشه که چطور رجوع کننده رو در کمترین زمان و کمترین واج و آوا های ِ(!) به کار رفته از سَر ِش رد کنه!. این فرهنگ تو جامعه هم کم جا افتاده نیست. حتمن برای شما هم اتفاق افتاده که با کسی در مورد مشکلی صحبت کنید و اولین برخورد اون جبهه گیری نیمچه واضحی باشه که از این پیش فرض ِ -نه لزومن درست - نشئت میگیره که شما از اون کمک می خواهید و ممکنه تو دردسر بیفته حتی اگر این دردسر تنها مقداری هم فکری باشه ! اون وقت خیلی سریع مشکلات و سختی های پیش روی شما رو بزرگ جلوه میده و سعی می کنه انجام کار رو نا ممکن جلوه بده یا حد اقل مقدور نبودن هیچگونه کمکی از طرف خودش رو به شما به طور غیر مستقیم متذکر بشه؛ حال اینکه شاید بشه با کمی حسن نیت به خرج دادن و حس همیاری و هم فکری راه حل مناسبی برای مشکل ارائه کرد.
پ.ن: اصلن مطمئن نیستم احساسی رو که بعد از بیرون اومدن از اتاق معاونت آموزشی داشتم درست منتقل کرده باشم!.

فیزیک پیشه کسی رو میگن که نان ِ شب خود را از طریق ِفیزیک بدست می آورد؛ منظور از طریق ِ فیزیک بیشتر تولید علم فیزیک است؛ اگر منظور هر چیز دیگه ای بود، شامل بخش بزرگی از فیزیک پیشه های ِ کشور ما نیز میشد. من چند نمونه از شغلهای ِ لیسانس-فیزیک پیشه ها دیده بودم ولی هیچ کدام به اندازه ی ِ این آخری به نظرم در بطن جامعه و موثر در ترویج فرهنگ فیزیک نیست!. معلم زبان، کارمند پژوهش کده ی ِ نیروهای مصلح،منشی،کرایه کش، کشاورز، گاودار،میوه فروش،خیاط و این آخری راننده ی ِ اتوبوس شهری. نه این آخری رو مطمئن نیستم. بزارید ماجرا رو از اول تعریف کنم. چند روز پیش با اتوبوس از میدون آزادی داشتم می اومدم سمت دانشگاه؛ ایستگاه اول، جلوی ِ ایستگاه وانت ای ایستاده بود که کم و بیش بخشی از ایستگاه اتوبوس رو گرفته بود. وقتی اتوبوس خواست از ایستگاه بیرون بیاد وجود وانت باعث شد اتوبوس مجبور باشه کمی بیشتر به سمت چپ منحرف بشه و از پشت به پرایدی برخورد کرد. راننده ی ِ پراید داد زد که هوووی تو نباید اینور ِتو نگاه کنی؟ راننده اتوبوس جواب داد :چرا ! ولی مقصر این وانتی ِ نفهم ِ که تو ایستگاه توقف کرده. اگر وانتی رو از صحنه تصادف خارج می کردی مقصر صد در صد اتوبوس بود ولی نه تصادف چندان جدی بود و نه بوق ماشین های ِ عقبی قابل تحمل. خلاصه راننده پرایدی بی خیال قضیه شد و رفت .اما این طرف ؛ راننده اتوبوس از ماشین پیاده شد و در همین حال راننده ی ِ وانت از راه رسید. راننده ی ِ ما که حسابی کفری شده بود گفت: تو نمی فهمی که اینجا جای توقف نیست!؟ نفهم ! وانتی ِ هیچی نگفت و رفت که سوار ماشین ِش بشه و چون بازی ِ ذهنی ِ راننده اتوبوس اون طور که باید پیش نرفته بود(بازی ِ فحش دادن که نیازمند حداقل یک جواب از طرف مقابل ِِ ) بیشتر عصبانی شد و چون قانون َن مقصر خودش بود ، احساس ِ "حق-پایمال شدگی" هم داشت. فکر می کنم سر و وضع نسبتن مرتب ِ راننده وانتی هم بی تاثیر نبود و خلاصه راننده اتوبوس بعد از چند لحظه سکوت با عصبانیت و به همراه ِ کمی چاشنی ِ ناراحتی داد زد :آره فقط بلدی پول رو پول جمع کنی ثروت رو ثروت اضافه کنی... و دوباره چند لحظه ساکت شد. دلش هنوز خنک نشده بود ،بغض ِ تــَه ِ گلوشو قورت داد و داد زد: مهندس !!!!!!!!. بین خودمون باشه، من یکی که از این فحش آخریش بسی حال بردم ! حالا با نظر من موافقید که این آدم درس خونده ی ِ فیزیک باید باشه و اینکه موثر ترین شغل رو در ترویج فرهنگ ِ فیزیک به عهده گرفته!.
پ.ن: دوستی می گفت: "مهندس" خیلی بدتر از فحش ِ خواهر مادر ِ
پ.ن : (به نقل از نیما) یکی از اساتید خیلی خوب ِ دانشکده مون میگه:(البته قطعن نه با این ادبیات):سه قشر هستند که گند زدند به این مملکت: مهندس، پزشک و آخوند!.
پ.ن: اگه کسی بهتون گفت: "چطوری مهندس؟"، جواب ِ "چاکریم دکتر" یا "الحمد الله حاج آقا" جواب ِ بدی نیست.

بلخره امتحان رانندگی قبول شدم. این امتحان حقیقتن برام تجربه ی خوبی بود، دست کم اینکه اولین امتحانی بود که تو عمرم افتادم! و دومین بار بود که موقع امتحان اضطراب داشتم بطوری که تمرکزم به هم می خورد( قبلیش امتحان المپیاد ام بود تو تایوان). خوشحالم به خاطر اینکه دیگه مجبور نیستم کلاس تمرین رانندگی برم، این کلاس ها برام عذاب آور بود، مخصوصا اینکه معلم های رانندگی معمولن آدم های بی فرهنگ و کم فکری هستند که مینیمم های معلم بودن رو به هیچ وجه ندارند.
پ.ن: من در این مدت یاد گرفتم که جدول امتیازات رانندگی بدین ترتیب است:
1- پسر بچه های در حال بازی فوتبال رو اگه بزنی 10 امتیاز
2-مردم کنار خیابون 20 امتیاز
3-خانوم های با کلاس 50 امتیاز
4-موتوری 100 امتیاز
5-آخوند ها رو بزنی میری مرحله ی بعد!

معلم رانندگی م سعی می کرد بهم یاد بده وقتی با چاله ای مواجه شدم یه جوری بندازمش بین دو چرخ؛ منم نا مردی نمی کردم و می اومدم تا چاله رو یه جور رد کنم صاف چاله رو هدف می گرفتم! فکر کنم کسر قابل توجهی از چاله های تهران رو امتحان کردم...
نتیجه گیری اخلاقی: تا چیزی رو درست یاد نگرفتید فکر پیچوندن چاله چولش نباشید!

امروز 3 امین جلسه ی کلاس رانندگی م بود؛ در نوع خودش کلاس جالبی ِو تا حدودی هیجان انگیز ِ . در طول کلاس بارها این خاصیت جالب ِ شبکه ی عصبی رو که می تونه با محیط و شرایط کاریش تطبیق پیدا کنه و به مرور زمان جزئی از وسیله ای که باهاش کار می کنه بشه رو به خوبی احساس می کنم؛ این احساس رو قبلا وقتی کار آزمایشگاهی هم میکردم داشتم. وقتی آدم با یک سری وسایل و ابزار ها کار می کنه بعد از مدتی ذهن آدم کاملا سازوکار وسیله رو درک میکنه و باهاش کنار میآد و جزئی از اون سیستم با تمام قوانین و نظم ِش می شه(این تعبیر رو خیلی دوست دارم).کاملا مثل این میمونه که بخشی از فعالیت مغزی اختصاص به اون سیستم پیدا می کنه و این فعالیت بدون توجه به واسته ها مثل اندام های حرکتی آدم یا اندام های حسی انجام میشه. این رو کاملا میشه تو کار آزمایشگاهی حس کرد وقتی مدتی قرار ِ با دست چپ پیچ ولتاژ رو بچرخونی و با دست راست پتانسیومتر رو بعد از مدتی کار کردن با دستگاه، ذهن یاد میگیره که وقتی به دست راست دستور چرخش می ده داره ولتاژ رو تغییر میده و کم کم دست چپ از جریان ِ کار خارج میشه مثل این میمونه که ذهن مستقیما کنترل ولتاژ رو به دست میگیره، موقع رانندگی هم وضعیت کاملا مشابه ِ. بعد از مدتی که آدم احساس تسلط به ماشین رو می کنه، دقیقا همین اتفاق برای پای راست آدم افتاده و آدم احساس می کنه که کنترل ماشین رو دقیقا مثل جزئی از بدن خودش در اختیار داره.